Preguntas que se abalanzan sobre ti en cada cruce de peóns, ao mínimo aroma do outono e dos lugares recoñecidos.
Eses que recoñeces debido á túa adoración pola cartografía humana. Esa que danza na efímera liña do código deontolóxico. Funanbulista de fantasías de tinta que nunca se materializarán porque son inviables.
[...]
Cartografías prohibidas e escuras que non plasmas no papel por medo á permanencia. E daquelas cartografías, estas dúbidas.
[...]
Fantasear sen ataduras. Cartografíar en segredo. Seguir unha liña de puntos que une alma e corpo sen abrir os ollos e sen pertencer no mesmo plano da existencia. A simulación ofréceo todo menos o risco. E no curto prazo saboréase, deliciosa, deixando que se escurra entre os dedos.
[...]
Unha simulación é, a fin de contas, privada, personalizada, sempre túa. Pero non é vontade, carne, sangue e súor. Unha simulación está ben cando o medo a vivir nos supón gardar cada unha das palabras que se nos atascan na gorxa, que nos amarran un nó á altura do útero.
[...]
Difícil pregunta unha vez a trasladas ao papel que todo o resiste: é vivir nunha simulación, nun desexo infructuoso nunca aloumiñado, en realidade vivir?
[....]
Sobreviviremos á inquedanza, ao inesperado e ao sabor amargo de abrir os ollos a unha realidade que non é a simulada.
Namentras,
A simulación vive!
Que viva a simulación?
Monteferro, 27 de xullo de 2026
Peza de Beis331
