Capturados por la tipografía

La sede viguesa de la Fundación Barrié acoge, por primera vez en España y en colaboración con el Museo de Diseño de Zurich, una exposición en la que asistimos a la re-interpretación de la tipografía y sus  múltiples posibilidades. 

En nuestro día a día estamos rodeados de mensajes que interfieren con nuestra mente. Si hasta ahora la palabra escrita se encontraba impresa en carteles, periódicos y vallas publicitarias, en el siglo XXI se ha hecho dueña también de los medios audiovisuales y se ha tomado la licencia de interactuar con todos nuestros sentidos, no solo con la vista. 

Type in Motion recoge las aportaciones de jóvenes creativos internacionales que experimentan con la palabra impresa y todas las posibilidades que ofrece en la "era digital". Desde videoclips pasando por anuncios (incluso institucionales) o instalaciones interactivas en las cuales la reacción del espectador marca la respuesta de una máquina.

Algunas de las instalaciones juegan con la cultura cinematográfica del espectador, trasladando los diálogos a su representación tipográfica. Uno de los ejemplos más destacables es "Say What Again" (2007) de Jarrant Moody en la que solo con letras se nos traslada a uno de los momentos estelares de Pulp Fiction.

Otras apuestan por aprovechar nuestro gran conocimiento (consciente o no) de los logotipos que nos rodean día a día para sumergirnos en un mundo alternativo. Este es el caso del galardonado Logorama  (2009) del equipo francés H5. En sus 16 minutos podemos adentrarnos en una ciudad totalmente desconocida y reconocible por sus logos al mismo tiempo.

Los video musicales también beben en muchas ocasiones de la fuente de la tipografía, entre los muchos ejemplos que nos ofrece Type in Motion, personalmente, yo destacaría La Tour de Pise (canción de Jean François Coen, dirigida por Michel Gondry en 1993)

*Que me ha recordado en su realización muchísimo a Who Says (2011) de Selena Gomez&The Scene, dirigido por el estadounidense Chris Applebaum. No he encontrado en ningún sitio si Applebaum se inspiró o no en Gondry.

Las arriba mencionadas son solo algunas de las instalaciones que podemos ver en Type in Motion. La exposición, comisionada por Andrés Janser,está distribuida en dos plantas y organizada por soportes, así podemos ver las secciones de: anuncios, gráficos animados, espacio público, videos musicales, cortometrajes y largometrajes. 

Type in Motion estará en la sede viguesa hasta el 1 de abril de 2012 y la entrada es gratuíta. 

Agárrame eses xoguetes!

Todos crecemos e nos facemos maiores,e iso tamén lle sucede aos personaxes das nosas historias favoritas. Tamén eles crecen, teñen os seus primeiros amores e chegan á terceira idade aínda con ganas de aventuras (tal e como víamos en Up, (2009) de Pixar). E como a todos nos sucedeu, as afeccións cambian, cambia o tempo que adicamos á nosa familia, aos nosos amigos e aos nosos xoguetes.

Toy Story 3, a última película da saga da Disney/Pixar, recolle con gran acerto ese momento dramático en que o neno protagonista da serie, Andy, debe deixar a casa materna para comezar a estudar na Universidade, e na casa quedarán tamén os xoguetes cos que compartiu anos e anos de aventuras sen límites, tal e como vemos na secuencia inicial do filme e nos dez primeiros minutos da cinta en que se nos pasan videos caseiros de Andy agarrado firmemente a Woody e Buzz. Co paso dos minutos iremos coñecendo novas personaxes e lugares que cobrarán importancia, e incluso centrarán algunhas das tramas, segundo se vai desenvolvendo a acción. Así será como se nos presente o máxico momento en que Barbie e Ken sentiron o dardo de Cupido cando os xoguetes, por obra da man do Destino, acabaron na gardería Sunnyside.

Barbie e Ken coñecéndose (esquerda) na gardería Sunnyside (dereita)

O filme podería levar o subtítulo de "a gran evasión" xa que, como nas anteriores entregas, o núcleo da historia radica en intentar volver a carón do amigo máis fiel que ata o momento tiveran estes xoguetes e o máis importante, regresando sempre todos xuntos. Non obstante, nesta ocasión, a escapada e o retorno veranse complicados ata os límites máis extremos, chegando case á compactación e incineración nun vertedoiro de residuos urbanos. A acción está asegurada dende os minutos iniciais, pero tamén o está o drama da separación, o dano psicolóxico que o abandono pode representar nos seres máis queridos e o paso á adultez.


A distrubuidora escolleu neste caso presentar a película tanto en sistema analóxico e dixital como en Disney Digital 3D, o seu sistema patentado para imaxes en tres dimensións. A versión en tres dimensións ten unha calidade exquisita e nalgúns momentos, especialmente cara o final da cinta, nunha escena en que Andy xoga con unha meniña pequena, o adolescente parece case real, as súas mans e os seus cabelos poderían ser perfectamente os dun ser humano. Non obstante, e pese a conter moitas escenas de acción, o 3D non me parece estritamente necesario para este filme. É certo que ofrece uns efectos sorprendentes e realistas, pero, probablemente, a sensación interior e a carne de galiña lograríanse igual en dúas dimensións. Ademais, non sei se me pasou só a min por usar lentes, en certos momentos sentín cansanzo e dor de cabeza mentres vía o filme, o que non sei se é normal cando se trata dun traballo en tres dimensións.


En resumo; a saga que comezara coa historia dun vaqueiro de xoguete que tiña unha cobra nas botas aló por 1995, segue de plena actualidade e ten en Toy Story 3 un broche de ouro para rematar a nenez de Andy e con elo encumbrar aos seus creadores. ¿Haberá unha cuarta?, iso nunca se sabe, é certo que a galiña dos ovos de ouro ten que deixar de poñer nalgún momento, pero poida que Disney e Pixar non pensaran aínda en botala na sopa...


Bonus: Night&Day é un corto moralista e inxenioso que se pasa antes do filme e que, tanto técnica como emocionalmente, é tamén unha delicia.

Pronóstico meteorolóxico: Nubrado con posibilidade de precipitacións de albóndigas

Quen diga que o cine de animación é só para nenos equivócase. E quen crea que só Pixar e DreamWorks poden producir cine de animación de calidade, engánase de novo. Este nadal estreouse Lluvia de albóndigas, producida por Sony Animation e Columbia Pictures, quen xa deron ao celuloide títulos animados como Monster House (2006), Colegas en el bosque (2006) ou Locos por el Surf (2007). As cores, as texturas, e a comida farán as delicias de quen se achegue a este filme cargado de albóndigas, acompañado ou non de nenos.

A vila de Aldaba de Mar ve como o seu futuro se estanca cando a súa inmensa produción de sardiñas é rexeitada polo mundo enteiro. Así, unha illa pequena, situada baixo a A de Atlántico (Océano) no mapamundi, teme que se achegue a tan temida reconversión industrial. Ata que sucede o inesperado, o incrible: O xenio chiflado, o odiado inventor local nunca recoñecido, o empollón maltratado por todos na escola, acaba de atopar a solución. Agora chove a comida máis deliciosa das nubes. De súpeto todos adoran a Flint. Sen máis nen máis Aldaba de Mar convértese en TragaAldaba, a cidade da comida que recibirá a centos de milleiros de turistas que reflotarán a súa economía. Pero as cousas nunca saen tal e como se planean e o desastre climatolóxico achégase a grandes pasos, o que sucede sempre que se xoga coa natureza.

Non só Flint, o inventor sen prestixio, o seu mono Steve, Sam e Manny, a reporteira novata enviada dende Estados Unidos a cubrir a noticia e o seu cámara sudaméricano, ou o corrupto alcalde son principais na obra. Todos teñen algo que engadir á trama, dende o icono da prosperidade sardiñeira da vila, ""Baby Brent" ou o tecnofóbico pai de Flint, que fará auténticas peripecias para enviar un correo electrónico que salve o mundo.


Todos podemos sentirnos identificados en certo modo con algún dos habitantes de TragaAldaba, e aínda que este non é un traballo de risas continuas, si que, ao rematar, nos deixa con bo sabor de boca, mentras nos fai meditar sobre a desmesurada avaricia, o super-consumismo ou non perder nunca a ilusión de que se cumpran os nosos soños máis profundos.