Mostrando entradas con la etiqueta amarillo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta amarillo. Mostrar todas las entradas

lunes, 21 de agosto de 2017

Omnes feriunt,


ultima necat [1]




Cementerio particular de Santo Tomé de Freixeiro, Vigo
17/08/2017




[1] Atribuida a Séneca el Viejo




domingo, 5 de julio de 2015

En las noches oscuras...


 almas en pena buscan consuelo en cualquier lugar...

Aalborg, Dinamarca, 22/10/2010

And the people bowed and prayed
To the neon god they made.
And the sign flashed out its warning 

Simon&Garfunkel


martes, 9 de diciembre de 2014

lunes, 11 de junio de 2012

Sala de espera

Todo se movía paseniño, segundo a segundo. Sen présa e con moitas pausas para coller folgos. Pero chegou un día no que Manolo decidiu cambiar de estratexia. Ergeuse, xurou mentando a cantos santos recordaba, e prendeulle lume ao pasado.

09/10/2011

miércoles, 4 de abril de 2012

Camuflaje

El instinto de supervivencia nos mueve a camuflarnos, a diluirnos en la masa, en la mediocridad. Y pocas veces somos capaces de resistirlo. Nos cubrimos con ropa de moda, con un aspecto externo que no nos define, pero nos protege e implica la pertenencia a un grupo mayor. El aislamiento es la condena al ostracismo, la desesperación, la ruina social y personal. Nos aseguramos en nuestra zona de confort aunque eso sea lo que interiormente más odiemos. No nos atrevemos a poner un pie fuera de ella. Y si para sobrevivir en el mundo moderno tenemos que transmutarnos en lo que no somos, lo hacemos. Clichés, frases hechas, trajes de etiqueta, comportamiento socialmente aceptado y estandarizado. Hombres y mujeres grises. 

Al final, no queda nada más que una cáscara.  Aunque, si hay suerte, bajo ese caparazón, aún persiste la esencia. Y si los dados nos han dado una fortuna aún más próspera, con las palabras adecuadas y el pálpito correcto podemos deshacernos de lo impuesto y volver a ser nosotros, o a intentar convertirnos en quienes queremos llegar a ser. 

Intruso

sábado, 19 de noviembre de 2011

Ascensión

Museo do Pobo Galego, Santiago de Compostela 9/11/2011

Hacia arriba, siempre hacia arriba. Etapa tras etapa. Sueño tras sueño.

sábado, 28 de mayo de 2011

Brisas primaverales


Escucha bien, abre los ojos, déjate llevar por la siguiente ola... éste es el viento del cambio

Dinamarca, 21/05/2011

sábado, 30 de abril de 2011

La pregunta del millón



...¿qué va a ser de nosotros?

Aalborg, Dinamarca, 30/04/2011


o quizás...


why don't we go somewhere only we know?


Hoy Keane me susurra entre dientes de león que esto puede ser el final de todo lo que conocemos... (Somewhere only we know, Keane)

martes, 2 de noviembre de 2010

jueves, 14 de octubre de 2010

No exit

Respiras. Coges aire. Intentas llenar los pulmones con algo parecido a oxígeno. No demasiado puro, por favor, te llega con lo absurdo de tu vida como para, aún encima, tener, ¡justo ahora!, un subidón. Duele. Quema. Sientes como, partícula a partícula, el gas se introduce en tu organismo. Nariz, boca, garganta y descendiendo. Tiemblas. No sientes los dedos. Intentas doblarlos pero hace demasiado frío. Los miras. Subes tu mano a la altura de los ojos y bizqueas. No consigues ver nada. Borrones. Nubes. Estrellas y lucecitas. Nada más. Desistes. Dejas caer los brazos. Peso muerto. Como todo ahora mismo. Te decides a dar un paso más. Te contorsionas hasta alcanzar el bolsillo más recóndito de tu mochila. Deslizas, a tirones, la cremallera. También ella parece congelada. Logras crear un hueco lo suficientemente grande como para introducir tres dedos. Sabes que debería estar ahí lo que buscas, también hoy. ¿También hoy? Rebuscas con dos dedos mientras sigues caminando. Al final deberías llegar a algún lugar (des)conocido, eso sería, definitivamente, lo mejor. ¡Lo encontraste! Con dos dedos sacas el móvil y lo enciendes. Mientras la pantalla parpadea y tu mano vibra dudas. Siempre dudas. ¿Qué teléfono marcar? Sabes, muy dentro de ti lo sabes, a quién llamar. Te sabes de memoria los 9 números que necesitas para hacer esa llamada de socorro. Pruebas. Tres dígitos. Vuelves a dudar. La pantalla se apaga y tienes que volver a empezar. Suspiras. El oxígeno que tanto incendió tus pulmones vuelve a su hábitat natural. Marcas de nuevo. Tres dígitos. Uno. Fem. Dos dígitos. 9. Fem. Y ahora, ¿qué? Da tono. Y mientras tanto tú esperas, sigues esperando. Has llegado al mar. Se abre ante ti el muelle. Como todos los días. Como cada mañana. Inspiras. El aire ya no quema. Ahora es como tragarse todo ese hielo que nunca quitas de la pared trasera de tu nevera en un solo bocado. Un tono, dos tonos, diez tonos. Cuelgas. No hay manera. Sólo queda una opción, aunque reniegues de ella. Rebuscas en la agenda de contactos, desesperado. Estás intentando localizar el único número al que nunca, bajo ningún concepto llamarías. Es vender tu alma a Satán, pero ¡diablos!, lo necesitas. Lo necesitas aquí, lo necesitas ahora, lo necesitas ya. Has subido y bajado por toda la agenda. A, B, C... X, Y, Z... y no está. No está en el lugar que le correspondería. Entrada 119/133. ¿Por qué no está? ¿ A quién llamas cuando la única persona cuya voz quieres escuchar no está en tu rango de alcance espacio-temporal?. Suspiras de nuevo. Siempre se te olvida que cada año nuevo prometes lo mismo, no volver a tropezar con la misma piedra, evitar el callejón que sabes, de antemano, no tiene salida.


Danmarksgade, 09/10/2010

...Y entonces me desperté, recordando que hace diez meses borré esa entrada de mi agenda de contactos. Mis motivos tenía, ni dormida ni despierta se me olvida.



domingo, 3 de enero de 2010

Believe


"There has to be something hearing us up there, but never, ever, pay attencion to people who claim themselves for themselves. If you want something for you, get up, fight and serve yourself".

(Coñecido a través de Träne)








["Ten que haber algo escoitándonos aló enriba, pero nunca, nunca, presta atención á xente que lle pide para si mesma. Se queres algo para ti, levántate, pelexa e sérvete ti mesmo"]