Mostrando entradas con la etiqueta b&n. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta b&n. Mostrar todas las entradas

domingo, 6 de agosto de 2017

Peaxe de ausencias


Sempre soupemos que non se podía gañar. E a pesar de todo deunos igual.

Non queda lugar para os arrepentimentos porque tarde ou cedo todos acabaremos no mesmo buraco do inferno. Se non nos atrevemos só nos quedará asumir que outro o fixo no noso lugar e aprender a vivir con elo.


Görlitzer Bahnhof, Berlin, 22/04/2017

Step by step,
Heart to heart
Left, right, left
We all fall down
Like toy soldiers
Bit by bit torn apart,
We never win,
But the battle wages on
For toy soldiers



¿Merecería entón a pena todo o camiño ata aquí?

sábado, 18 de febrero de 2012

Lo mejor

de haber nacido en la época de la transición digital :)


Me chiflan las librerías de segunda mano y aún así puedo llevarme más de mil libros en la mochila cuando viajo.

jueves, 22 de septiembre de 2011

Loaded dices

Come up on different streets they both were streets of shame
both dirty both mean yes and the dream was just the same
and I dreamed your dream for you and now your dream is real...

Aalborg, Dinamarca, Marzo 2011



How can you look at me as I was just another one of your deals? (Romeo&Juliet, Dire Straits)

martes, 20 de septiembre de 2011

Transbordo (Método abreviado)

Te miro. Me miras.
Te sonrío. Me sonríes.
¿Y ahora qué?
¿Quién de los dos se carga el cristal de emergencia que nos separa?

(.........)


Vigo, 15/09/2011

domingo, 4 de septiembre de 2011

Emergency Exit


Vigo, 31/08/2011

...A veces una retirada a tiempo es la mejor estrategia... cuando entregarlo todo no es suficiente y hace tiempo que te has fumado la razón y el corazón...

jueves, 7 de julio de 2011

Todos y todas


Avenida Gran Vía, Vigo, 05/07/2011


deberíamos ser iguales ante Dios y el hombre.

lunes, 14 de marzo de 2011

Lunch time


Danmarksgade, Aalborg, Dinamarca 11/03/2011

Hay cosas que son sagradas... como la hora del almuerzo... no importa donde vivas o a que especie pertenezcas...


( Haced click en la imagen para ver en tamaño real y apreciar su sentido...)

viernes, 14 de enero de 2011

'Cause when push comes to shove...

you taste what you're made of....



22/12/2010 Santiago de Compostela



Solo es cuestión de pensar que estadisticamente habrá que ganar alguna vez.


Hoy suena en O Caixón de Grandío: Stand-Rascal Flatts

domingo, 21 de noviembre de 2010

Cacahuetes

El viernes, nada más comenzar nuestra visita guiada a Randers Regnskov me quedé prendida de él, de este animal, cuya raza ni sé, y de su mirada.

Podíamos leer en ella paciencia, desgana y puede que indiferencia. Los flashes saltaban sin parar, su pose los atraía. Sus ojos tristes también. No se movió ni un milímetro. Aguantó estoico la avalancha de ojos automáticos, de luces y murmullos de excitación. Nosotros eramos los cazadores, esperábamos un gesto, una mueca, una monería. Por que... ¿a quién no le han dicho que los monos lo que hacen es eso, monerías?. No se cumplió nuestro deseo. Nos ignoró. Y nosotros le ignoramos a él cuando treinta segundos después un primo lejano de los antílopes se cruzó en nuestro camino y nos miró con una mezcla de desgana y temor de cervatillo asustado. El primate había pasado a la historia. Había tenido sus treinta segundos de atención, aferrado a sus barrotes, quizá sabiendo ya que nunca podrá romperlos. Un esclavo de su propio destino.
Aunque nosotros, los evolucionados, nótese el sarcasmo, humanos estemos de este lado de la verja, armados con nuestras cámaras fotográficas e Iphones de última generación, estamos igual de atrapados que él. Pero al menos el lo sabe. Las personas no somos conscientes de que hemos sido nosotras mismas quienes hemos escogido nuestra prisión, nos hemos encerrado tras el tragaluz y hemos tirado la llave al foso de los cocodrilos. Hoy por hoy, en las sociedades occidentales el 90% de nosotros pertenece a una, cuando no más, red social. No se trata solo de que la usemos para comunicarnos con nuestros familiares, con nuestros primos de América o con aquellos amigos a los que el trabajo ha enviado a la otra punta de Europa. Nosotros también esperamos nuestra ración diaria de atención, la deseamos, la necesitamos. Para algunos se ha vuelto una adicción, algo casi fisiológico, el saber que cada foto que suba, cada estado que actualice, cada vídeo que comparta recibirá un comentario de alguno de sus 500 contactos, o, al menos, un"me gusta" que no implica para nada que esto sea verdad. Facebook se ha convertido en nuestros 15 minutos de gloria. Al igual que el mono de la reserva tropical, nos sentamos a esperar a que alimenten nuestro ego, a que nos lancen un par de míseros cacahuetes al día. Con un "ehyyyyy" en nuestro tablón y una nueva petición de amistad cada 15 días nos es suficiente para sobrevivir un par de semanas más. Luego subiremos alguna foto que demuestre lo amplia que es nuestra vida social "real" y el círculo se cerrará.
Como siempre, y así es como debe ser, hay voces que se levantan contra la dictadura de las redes sociales, pero es entonces cuando nos sumimos en la tremenda paradoja que conllevan: Si perteneces a ellas, a cualquiera de sus variantes (exceptuando quizás las más especializadas redes laborales) estás siendo manipulado por la cultura de masas y utilizado por un organismo más grande y poderoso que cualquiera de nosotros para proporcionar datos a las compañías que usarán para manipular a su vez nuestros gustos y necesidades. Pero, por otro lado, si no perteneces a ellas, reniegas de sus contenidos y de su utilidad, dejas de pertenecer al "mundo real", o lo que ahora, por desgracia, entendemos por mundo real, y tus ansias de reivindicar tu individualidad se convertirán en tu peor enemigo, no serás nadie, nunca más.
Hacía tiempo que no se me planteaba una decisión tan difícil, porque.... después de todo, navegar entre dos aguas tampoco es lo más recomendable en los tiempos que corren.

sábado, 3 de julio de 2010

domingo, 14 de junio de 2009

Estadísticamente haberá que gañar algunha vez


"[...]Uno es valiente cuando, sabiendo que ha perdido ya antes de empezar, empieza a pesar de todo y sigue hasta el final pase lo que pase. Uno vence raras veces, pero alguna vez vence"


Matar un ruiseñor-Harper Lee


Aalborg, Dinamarca, outono 2010