Mostrando entradas con la etiqueta social. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta social. Mostrar todas las entradas

martes, 11 de septiembre de 2012

Sobresaturación informativa

A veces lo que me asusta no es el vivir en mi propio mundo imaginario, en mi cueva decorada con gran horterismo. A ratos soy feliz con la sola compañía de mi falta de información,  perspectiva y objetividad. Lo que me da miedo es salir ahí fuera y ver que las sombras que pueblan mis pesadillas son simples miniaturas de lo que me espera en el mundo real.

Sinceramente, y desde mi vocación profesional, en ocasiones preferiría vivir después del apagón, donde no llegara el amarillismo, la sangre, las vísceras ni el ultrarrealismo. Donde primara la información veraz y no el número de ventas. La redacción ideal sería aquella en que se escogiera un tema por ser una buena noticia y no una repetición catatónica de una crisis mil y una veces temida y anunciada.

  A veces, y solo a veces, preferiría la ignorancia.



 O Vicedo, 18 de agosto 2012



A veces, y solo a veces, preferiría que el nevado de mi pantalla no cesase nunca.

jueves, 7 de junio de 2012

Bilingüísmo Harmónico

Olvidei o que era chegar a un lugar novo e que ninguén, voluntariamente, te entendera. 
Esquecín o vacío (social) do recén chegado.
 Eliminei do recordo os primeiros intentos de comunicación infructuosos e atesourei o redondear na punta da lingua de palabras novas.
 Sílaba tras sílaba forxei coñecemento e experiencia nun idioma novo. 
 Preferín esquecer os desaires cervatinos aos meus verbos mal conxugados en tempos compostos. Supereino con lectura incesante e paixon por aprender.
 Na memoria só queda o camiño e o logrado, un bilingüísmo o suficientemente harmónico como para facerme unha cidadá feliz.  


Exercicio do Obradorio de Escritura Creativa, Vigo, 28/05/2012

martes, 22 de mayo de 2012

InEmigrante

Chegamos e había nubes, choiva, humidade.
(A)sentamos e parou de barruzar.
Lorenzo dixo "Boas Tardes",
así entendemos porqué a herba mollada
recendía como unha nova vida

Brotaron frores na nosa fiestra.
Alimentámolas de sorrisos e ilusións,
pero máis cedo ca tarde anegouse o ceo de trebóns.
Os lóstregos non deixaron tempo para respirar.

Afogaron as frores. Afogaron os risos.
O verde tornouse balorento.
A esperanza volvía estar lonxe da casa.


(Ejercicio de creatividad en verso, Taller de Escritura Creativa impartido por Francisco Castro, Vigo, 21/05/2012)