domingo, 25 de abril de 2010

Pirámide invertida


-->
Quen? Onde? Como? Cando? e o peor de todo, por que (nós)? Non hai respostas (nunca has vai haber). A pirámide invertida nunca serviu de nada. Nin vai servir. Agora que nola queren arrebatar, reivindicamos o seu valor intrínseco. Ese que nunca crimos certo e sempre consideramos un corsé. Somos así. O conto nunca remata e volve sempre ao mesmo inicio. Queixámonos de vicio. E logo, cando cumplen as nosas reivindicacións (á fin!) queremos volver ao sinxelo. Ao que nos resultaba tedioso pero nos protexía da verdade, do frío que vai fóra. E fóra vai moito frío. Por moito que nunca nolo quixeran dicir nós tiñamos que telo adiviñado polo encarnado do seu nariz cada vez que entraban de volta á calor do fogar. Frío. Fóra vai demasiado frío. E agora, diaños, quedamos (buscamos quedarnos) sen aquelo que nos protexía, dunha maneira case mística, del. Pura natureza humana, supoño.

sábado, 17 de abril de 2010

¿Quen dice que é e que non é?

Se hai algo que me desconcerte da época na que vivimos, na que eu mesma vivo, é a dualidade entre o socialmente aceptado, o que se considera "popular" (no sentido de que o consumen "as masas") e o que se supón que tes que consumir se pertences ás clases (culturalmente falando) altas.

Non entendo, non comprendo aínda, despois de tres anos de carreira, cal é o medidor que decide que pertence á categoría de cultura de masas e que á cultura de elite ou alta cultura. Se nos guiamos polo medio de difusión, o 99% por cento do que se consume é cultura de masas, queda moi pouco espazo para a alta cultura. Se pensamos no nivel cultural do que consume, dependerá da franxa de estudos e profesión, pero tamén esa xente prende, de cando en vez, o televisor. Así que ningunha destas variables fai proba. ¿Entón? ¿Que criterio usar?

Se hai algo que ademais de non entender non soporto é que a xente non vexa que non hai só brancos e negros. A maior parte da humanidade móvese entre os grises, e iso inclúe tamén os produtos culturais que consume. Un pode ser catedrático e aínda así ver La Noria de TeleCinco, por moito que logo en público probablemente o negue. E do mesmo xeito, alguén que non le máis que a Cuore pode ver, de cando en vez, documentais sobre animais exóticos. Creo na capacidade do ser humano para poder optar entre diferentes produtos sen menosprecio duns ou doutros.

Non teño nada claro, por último, quen decide que cando un produto, independente en orixe, pasa a ser coñecido, comentado e admirado por moitos se convirte en comercial(no sentido negativo da palabra). E polo tanto debemos deixar de velo, xa que iso nos fai perder parte de esa aura que nos rodeaba, que se expresaba polas nosas aficións culturais compartidas só con uns poucos máis.

Xuroo, por moito que o penso, non o entendo. Non son capaz. Co sinxelo que sería que cada un lera, vise, escoitase o que quixese sen pensar na imaxe cultural que transmite...

sábado, 27 de marzo de 2010

21

Co tempo acabas chegando a conclusións sobre o que te rodea. Acertadas ou non. Coherentes ou irracionais. Pero acabas formándote unha imaxe da realidade na túa cabeza. Unha imaxe que non ten porque ser a mesma do que está a suceder enfronte da túa pupila.Brillan luces e cores que ninguén pintou aínda. No teu maxín resonan sons que non se corresponden coa acústica do entorno. E a ti gústache así. Poder falar sentindo como redondeas na punta da lingua palabras esquecidas, pintar cos dedos paisaxes que nunca existirán.

Non obstante sexa como sexa un día tes que aceptar que chegou o momento de poñer os lentes que corresponden ás dioptrías diagnosticadas, neste caso a maioría de idade legal. A outra solución é só finxir que os pós, pero ti saberás se aceptas os riscos deste reto.

domingo, 7 de marzo de 2010

¿Dónde está el límite de lo real?

Leo en el Faro de Vigo de ayer esto: Matan de hambre a su bebé por criar a otro virtual
Una pareja fue arrestada en Corea del Sur a principios de esta semana por descuidar a su bebé y dejarla morir de hambre a pesar de que, al mismo tiempo, estaban criando a una 'hija virtual', según informó este viernes la Policía surcoreana.

La pareja, residente en un suburbio en el sur de Seúl, presuntamente cometió negligencia con su hija de tres meses --prematura--, alimentándola sólo una vez al día en turnos de doce horas en el café del barrio en el que se conectaban a Internet. La Policía indicó que se llegaron a obsesionar con la crianza de una 'hija virtual'[...]



Y me quedo a cuadros, a rombos, a trapecios. Son bien conocidos los beneficios que la tecnología ha aportado a nuestras vidas, y lo aseguro yo, que pertenezco ya a esa generación a la que se lo han dado (casi) todo a través de la televisión y más tarde del ordenador. Pero es preocupante el nivel que llega a alcanzar la necesidad de estar constantemente conectado a lo que hay al otro lado de las pantallas. La obsesión y ansiedad que produce el no poder estar "en linea" la demuestran los casos de adicción a Internet, al teléfono móvil, que se han venido dando en los últimos tiempos. Casos, desde luego, cada vez más extravagantes. Y eso que no dudo que a los medios solo llegan aquellos más salvajes y estrafalarios. Porque, de toda la población surcoreana que tiene acceso a una de las redes de banda ancha más rápidas del mundo dudo que el 95% desarrolle ese desinterés y esa apatía por lo que sucede fuera de su ventanita.

Pero aunque solo los casos más extremos lleguen a ser conocidos en Europa, es preocupante. ¿En qué momento uno pierde el interés por lo que sucede en su vida "real" y pasa a valorar solo lo "virtual"? ¿Son casos como el de esta pareja el síntoma de algo más grave que se esconde detrás de la velocidad del tiempo en que vivimos?. A veces me pregunto si todos esos escritores de ciencia ficción apocalípticos, que predecían el dominio de las máquinas sobre la vida humana, no habrán sido unos visionarios. Y es que, en este momento, dependemos de nuestros ordenadores, de nuestra conexión a Internet, de nuestro teléfono móvil (probablemente único sitio donde tenemos almacenados toda nuestra agenda de teléfonos y direcciones de e-mail), de nuestros pen drives o discos duros externos... para sobrevivir día a día. Sin embargo, si mañana quisiéramos empezar una revolución pacífica, apagar nuestros ordenadores, desconectar nuestros teléfonos móviles y vivir con menos stress tecnológico tampoco sería posible, hemos llegado a la dependencia (casi) total. Y eso me asusta. ¿Estamos viviendo, sin saberlo, ya en Matrix?

viernes, 26 de febrero de 2010

Su-Realizada (InvoluciónII)

Améncelle o día
sentada no cantil da insanidade
mirando sen ver
oíndo sen escoitar
pensando sen sentir.

As noites soñadas sen dumir
paren eclipses de mar recorrentes.
As mareas da madrugada
deixan ás sereas sen folgos
vólvenas estatuas de sal.

Os amantes fugaces das noites impares
só producen dislexia emocional
cando o martes 13
cae en 14.

lunes, 22 de febrero de 2010

Lo normal (búsqueda de las 7 diferencias)

Un local pequeño, por no decir exiguo, lleno de gente, de humo (de a saber qué substancia), de sudor. De personas que tropiezan contigo cuando intentan pasar hacia el baño en el que no podrán entrar debido a la cola. De personas que te pisan, te dan codazos, te vacían sus bebidas por encima. De tios y tías que para intentar hablar contigo tienen que acercarse más de lo que en toda su vida se ha acercado a ti tu madre. La música, demasiado alta. Reggaeton, Rihana, Beyoncé, el último dj de moda y otra vez Beyonce. Si te subes a bailar a la tarima porque te subes a bailar a la tarima. Si no te subes a bailar a la tarima porque no te subes. Te pisan otra vez. Te vacían un ron con cola por el vestido de lentejuelas que todo el mundo lleva este mes. Te hartas y te largas.


Un local pequeño, por no decir exiguo, lleno de gente, de humo (de a saber qué substancia), de sudor. De personas que tropiezan contigo cuando intentan pasar hacia el baño en el que no podrán entrar debido a la cola. De personas que te pisan, te dan codazos, te vacían sus cervezas encima. De tíos y tías que para intentar hablar contigo tienen que acercarse más de lo que en toda su vida se ha acercado a ti tu madre. La música, demasiado alta. Ska, hip-hop, rock español, música alternativa con mensaje filosófico profundo. Si saltas porque saltas. Si no saltas porque no saltas. Te pisan otra vez. Te vacían un licor café por encima de la palestina que todo el mundo lleva esta semana. Te hartas y te largas.


¿Encuentras las siete diferencias? Yo desde luego no.