martes, 11 de septiembre de 2012

Sobresaturación informativa

A veces lo que me asusta no es el vivir en mi propio mundo imaginario, en mi cueva decorada con gran horterismo. A ratos soy feliz con la sola compañía de mi falta de información,  perspectiva y objetividad. Lo que me da miedo es salir ahí fuera y ver que las sombras que pueblan mis pesadillas son simples miniaturas de lo que me espera en el mundo real.

Sinceramente, y desde mi vocación profesional, en ocasiones preferiría vivir después del apagón, donde no llegara el amarillismo, la sangre, las vísceras ni el ultrarrealismo. Donde primara la información veraz y no el número de ventas. La redacción ideal sería aquella en que se escogiera un tema por ser una buena noticia y no una repetición catatónica de una crisis mil y una veces temida y anunciada.

  A veces, y solo a veces, preferiría la ignorancia.



 O Vicedo, 18 de agosto 2012



A veces, y solo a veces, preferiría que el nevado de mi pantalla no cesase nunca.

miércoles, 15 de agosto de 2012

Revuelto de brócoli y merluza

A veces escoger la sartén inadecuada hace que tus filetes de merluza acaben convertidos en migajas. Eso es lo que me ha pasado hoy. Pero como no iba a quedarme sin comer he decidido utilizar mi imaginación y el resultado final ha sido este:


Solo he necesitado dos filetes de merluza sin espinas y sin piel, una patata, una zanahoria y varias ramas de brócoli. Finalmente he añadido un poco de refrito de tomate natural (que lleva sal, tomate, cebolla, ajo y otras especias) para dar un toque de sabor.  Lo que más tarda en hacerse es la verdura, ya que hay que hervirla hasta que se desmenuce con facilidad, así que contad con casi 20 minutos de hervor. El pescado no necesita más de 5 minutos si el aceite está bien caliente.

Las verduras se cuecen hasta que sea posible desmenuzarlas sin gran esfuerzo. Una vez cocidas se trocean cuanto más pequeñas mejor y se mezclan entre ellas. El pescado ya estará a medio freír y lo habremos desmenuzado también. Añadimos las verduras a la sartén y removemos.

Cuando tenga la consistencia y el color deseado lo retiramos del fuego y lo servimos.

Como en mi caso podemos añadirle salsas o especias. Yo he optado por un toque de sal y refrito de tomate (hoy ha sido de bote porque no he podido hacerlo personalmente).



Vamos, si es que, como bien dicen por ahí, no hay problema que no tenga solución. ¡Y esta ha sido de chuparse los dedos!

jueves, 19 de julio de 2012

Expectactivas

Julia había creído siempre que llegar a la treintena implicaría cambios radicales en su vida. Que los curritos de verano con contratos de tres meses y luego ¡puerta!, se convertirían en su propio despacho con vistas a la Gran Vía. Que sus Manolo Blehnik algún día dejarían de ser de mercadillo. Y que sus juergas nocturnas de cubalitro y reguetón acabarían eclipsadas por veladas en el Teatro Real acompañadas de un buen caldo francés. 

Julia, como muchos otros, se equivocaba. Había vivido confundida toda la vida. Ni los veinte ni los treinta habían sido como ella los había soñado. No habían llenado su corazón de gozo, hecho saltar su pecho de alegría y adrenalina. Los cuarenta y los cincuenta tampoco lo harán. Porque no es ella quien ha elegido, no son sus deseos ni sus sueños. Todo lo que anhela es solo aquello a lo que cree que tiene que aspirar, lo que una mano manipuladora y una voz sediciosa ha plantado en lo más hondo de su cerebro. 


Y mientras tanto, a solo unos centímetros de sus pestañas,la vida aún continúa esperándola, con las guirnaldas de su fiesta sorpresa ya agostadas.


lunes, 11 de junio de 2012

Sala de espera

Todo se movía paseniño, segundo a segundo. Sen présa e con moitas pausas para coller folgos. Pero chegou un día no que Manolo decidiu cambiar de estratexia. Ergeuse, xurou mentando a cantos santos recordaba, e prendeulle lume ao pasado.

09/10/2011

jueves, 7 de junio de 2012

Bilingüísmo Harmónico

Olvidei o que era chegar a un lugar novo e que ninguén, voluntariamente, te entendera. 
Esquecín o vacío (social) do recén chegado.
 Eliminei do recordo os primeiros intentos de comunicación infructuosos e atesourei o redondear na punta da lingua de palabras novas.
 Sílaba tras sílaba forxei coñecemento e experiencia nun idioma novo. 
 Preferín esquecer os desaires cervatinos aos meus verbos mal conxugados en tempos compostos. Supereino con lectura incesante e paixon por aprender.
 Na memoria só queda o camiño e o logrado, un bilingüísmo o suficientemente harmónico como para facerme unha cidadá feliz.  


Exercicio do Obradorio de Escritura Creativa, Vigo, 28/05/2012

martes, 22 de mayo de 2012

InEmigrante

Chegamos e había nubes, choiva, humidade.
(A)sentamos e parou de barruzar.
Lorenzo dixo "Boas Tardes",
así entendemos porqué a herba mollada
recendía como unha nova vida

Brotaron frores na nosa fiestra.
Alimentámolas de sorrisos e ilusións,
pero máis cedo ca tarde anegouse o ceo de trebóns.
Os lóstregos non deixaron tempo para respirar.

Afogaron as frores. Afogaron os risos.
O verde tornouse balorento.
A esperanza volvía estar lonxe da casa.


(Ejercicio de creatividad en verso, Taller de Escritura Creativa impartido por Francisco Castro, Vigo, 21/05/2012)

miércoles, 4 de abril de 2012

Camuflaje

El instinto de supervivencia nos mueve a camuflarnos, a diluirnos en la masa, en la mediocridad. Y pocas veces somos capaces de resistirlo. Nos cubrimos con ropa de moda, con un aspecto externo que no nos define, pero nos protege e implica la pertenencia a un grupo mayor. El aislamiento es la condena al ostracismo, la desesperación, la ruina social y personal. Nos aseguramos en nuestra zona de confort aunque eso sea lo que interiormente más odiemos. No nos atrevemos a poner un pie fuera de ella. Y si para sobrevivir en el mundo moderno tenemos que transmutarnos en lo que no somos, lo hacemos. Clichés, frases hechas, trajes de etiqueta, comportamiento socialmente aceptado y estandarizado. Hombres y mujeres grises. 

Al final, no queda nada más que una cáscara.  Aunque, si hay suerte, bajo ese caparazón, aún persiste la esencia. Y si los dados nos han dado una fortuna aún más próspera, con las palabras adecuadas y el pálpito correcto podemos deshacernos de lo impuesto y volver a ser nosotros, o a intentar convertirnos en quienes queremos llegar a ser. 

Intruso